"ဟာ ဦးေလးဖိုးေထာင္ ဒီတစ္ခါႏွမ္းအိတ္ေတြ ဦးေလးသယ္ႏိုင္ပါ့မလား။"
"သယ္ႏိုင္ပါတယ္ေမာင္လွရ ငါငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္လာတဲ့ အရာေတြပါ။"
ႏွမ္းအိတ္ကို ပခံုးေပၚတြင္ထမ္းကာ ဦးဖိုးေထာင္ သေဘၤာႏွင့္ ကုန္းပတ္ဆက္ထားေသာ သစ္သားေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွ ကုန္းေပၚသို ့တက္လာခဲ့သည္။တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေနျမင့္လာေပျပီ။ ႏွမ္းအိတ္ဆယ္လံုးေက်ာ္ ထမ္းအျပီးတြင္ ဦးဖိုးေထာင္ ေမာဟိုက္လာမိသည္။အသက္ၾကီးေတာ့ ပင္ပန္းဒဏ္သိပ္မခံႏိုင္ေတာ့။
"ဦးေလးဒါေနာက္ဆံုးအလံုးပဲ ျဖစ္ေသးလား။"
"ျဖစ္ပါတယ္ ေမာင္လွရ။"
ဦးဖိုးေထာင္ ႏွမ္းအိတ္ကို ထမ္းရင္း ပ်င္ျပားတစ္ေလွ်ာက္ တက္လာခဲ့သည္။ပ်င္ျပားအလည္အေရာက္တြင္ ေခါင္းထဲမွမိုက္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ေျခလွမ္းကိုဟန္ခ်က္ညီေအာင္ထိန္းလိုက္ေသာ္လည္း မရေတာ့။ေဘးမွျမစ္ထဲဆီသို ့ဗြမ္းခနဲ ပစ္က်သြား၏။ေရေပၚသို ့ခနေပၚခိုက္တြင္ မိမိကိုေအာ္ကာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနေသာ လူသံမ်ားကိုၾကားရသည္။ၾကိဳးစားကူးခပ္ေသာ္လည္းမရ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ျမစ္ေအာက္ေျခသို ့က်သြားေလျပီ။ဦးဖိုးေထာင္၏ျမင္ကြင္းထဲတြင္ မိန္းမႏွင့္ သားမ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္လာသည္။ထို ့ေနာက္ေမွာင္အတိက်သြားေလေတာ့သည္။
Author by Thant Zin Oo
